Í máli þessu var ágreiningur um það hvort kærandi sem var skráð í 30 ECTS eininga nám á vorönn 2009 ætti rétt á atvinnuleysisbótum fyrir maí mánuð 2009.

Mál þetta varðar útreikning á tekjutengdum atvinnuleysistryggingum.

Kæran barst að liðnum þriggja mánaða kærufresti, sbr. 1. mgr. 12. gr. laga um atvinnuleysistryggingar og var málinu því vísað frá.

Mál þetta lýtur að ágreiningi um bótahlutfall kæranda en hann var sjálfstætt starfandi.

Bótaréttur kæranda var ákvarðaður samkvæmt 1. og 2. mgr. 19. gr. laga um atvinnuleysistryggingar sem fjallar um ávinnslutímabil sjálfstætt starfandi einstaklinga. Hin kærða ákvörðun var staðfest.

Kærandi var skráður í nám á því tímabili sem hann sótti um atvinnuleysisbætur fyrir og telst því ekki tryggður og á ekki rétt á atvinnuleysisbótum.

Kærandi var ekki lengur í virkri atvinnuleit í skilningi laga um atvinnuleysistryggingar þegar hann fór af landi brott í ótiltekinn tíma. Kærandi átti ekki rétt til útgáfu E303 vottorðs enda uppfyllti hann ekki skilyrði þess að fá slíkt vottorð útgefið, sbr. 1. mgr. 42. gr. laga um atvinnuleysistryggingar.

Nám kæranda var talið svo umfangsmikið að hann geti ekki talist vera í virkri atvinnuleit samhliða náminu.

Mál þetta lýtur að túlkun á 1. mgr. 54. gr. laga um atvinnuleysistryggingar.

Frá því kærandi hóf töku atvinnuleysisbóta dvaldist hún um langt skeið erlendis án þess að láta Vinnumálastofnun vita af því fyrirfram. Á þessu tímabili var hún því ekki lengur í virkri atvinnuleit í skilningi laga um atvinnuleysistryggingar og hafði brotið þá skyldu sína sem atvinnuleitanda að upplýsa Vinnumálastofnun um breytta hagi sína. Sú ákvörðun Vinnumálastofnunar að kærandi hafi ekki átt rétt til greiðslu atvinnuleysisbóta var staðfest.

Sú ákvörðun Vinnumálastofnunar var einnig staðfest að kærandi eigi ekki rétt til útgáfu E303 vottorðs enda taldist hún ekki hafa verið tryggð samkvæmt lögum um atvinnuleysistryggingar þegar hún sótti um útgáfu þess vottorð. Kærandi uppfyllti því ekki skilyrði þess að fá slíkt vottorð útgefið, sbr. 1. mgr. 42. gr. laga um atvinnuleysistryggingar.

Lesa meira

Samkvæmt staðgreiðsluskrá Ríkisskattstjóra var ekki greitt af kæranda lögbundin gjöld á þeim tíma sem hér um ræðir. Kærandi nær ekki lágmarksbótarétti og telst því ekki tryggður skv. 1. mgr. 15. gr., sbr. a-lið 3. gr. laga um atvinnuleysistryggingar.

Meirihlutinn staðfesti hina kærðu ákvörðun þess efnis að kærandi ætti rétt á greiðslu hluta kostnaðar vegna leigu á sendibifreið, en styrkveitingu vegna annarra kostnaðarliða var hafnað.

Minnihlutinn taldi kæranda einnig eiga rétt á styrk vegna eldsneytiskostnaðar sem rekja megi til búferlaflutninga vegna atvinnuleitar hans. Lesa meira

Staðfest ákvörðun Vinnumálastofnunar þess efnis að stöðva greiðslur atvinnuleysistrygginga til kæranda með vísan til c-liðar 3. gr. og 1. mgr. 52. gr. laga um atvinnuleysisbætur þar sem kærandi var í námi.

Brotið var á andmælareglunni við meðferð málsins hjá Vinnumálastofnun, sbr. 13. gr. stjórnsýslulaga, nr. 37/1993. Samkvæmt 3. mgr. 52. gr. laga um atvinnuleysistryggingar bar Vinnumálastofnun sérstök skylda til að meta hvort kærandi, sem var í minna en 75% námshlutfalli, ætti rétt til greiðslu atvinnuleysisbóta þrátt fyrir námið. Ákvörðunin var felld úr gildi og lagt fyrir Vinnumálastofnun að taka mál kæranda á ný til meðferðar.

Lesa meira

Meiri hluti nefndarinnar telur kæranda sjálfstætt starfandi einstakling í skilningi laga um atvinnuleysistryggingar nr. 54/2006 og staðfestir synjun um greiðslu atvinnuleysisbóta. Minni hluti nefndarinnar telur að fella eigi hina kærðu ákvörðun úr gildi og að kærandi eigi rétt á greiðslu atvinnuleysisbóta.

Sá þáttur ákvörðunar Vinnumálastofnunar að fella niður bótarétt í 40 daga er felldur úr gildi. Vinnumálastofnun er falið að taka þann þátt málsins til löglegrar meðferðar.

Niðurfelling bótaréttar í 40 daga er staðfest.